Με αφορμή το νομοσχέδιο του Υπουργείου Ενέργειας που τέθηκε σε διαβούλευση, το οποίο μεταξύ των άλλων περιλαμβάνει διατάξεις σχετικά με την αποθήκευση ηλεκτρικής ενέργειας (άρθρο 56), κρίνω απαραίτητο να διατυπώσω μια θέση που αφορά το μέλλον της αγοράς και τη σταθερότητα του ενεργειακού μας συστήματος, αποφεύγοντας σύνθετες τεχνικές αναλύσεις και κλισέ περί εξυπηρέτησης συγκεκριμένων συμφερόντων, μένοντας μόνο στην ουσία, που δεν είναι άλλη από την παντελώς ατεκμηρίωτη προώθηση της «standalone» σε βάρος της «behind the meter» αποθήκευσης.

Η αποθήκευση «πίσω από τον μετρητή» αποτελεί την πιο ώριμη και άμεσα εφαρμόσιμη λύση για τον ταυτοχρονισμό της παραγωγής με την κατανάλωση ενέργειας (με άμεσο επακόλουθο τον περιορισμό των περικοπών), την εξισορρόπηση του δικτύου και τη βελτίωση της ενεργειακής αυτονομίας επιχειρήσεων και οργανισμών καθώς κάνει χρήση των υφιστάμενων υποδομών του δικτύου. Από την άλλη, η «μεμονωμένη» αποθήκευση, αν και απαραίτητη για την εισαγωγή σημαντικών ποσοτήτων αποθήκευσης, έχει μεγαλύτερο χρόνο ωρίμανσης καθώς απαιτεί νέα έργα σύνδεσης και ως εκ τούτου θα έπρεπε να λειτουργεί παράλληλα και συμπληρωματικά στην αποθήκευση «πίσω από τον μετρητή» και όχι πρωθύστερα.

Πάρα ταύτα, με την προτεινόμενη τροποποίηση της παραγράφου 4 του άρθρου 11Γ του ν. 4685/2020, πέρα από τους σοβαρούς κινδύνους που δημιουργούνται για την ομαλή ανάπτυξη της αγοράς τόσο της αποθήκευσης αλλά και των ΑΠΕ γενικότερα, προκρίνεται εντέλει η ανάπτυξη του δικτύου μέσω της άναρχης επέκτασης και όχι του εκσυγχρονισμού και της «εξυπνοποίησης», expansion instead of smartification, σε μια εποχή μάλιστα που ο Διαχειριστής αποδεδειγμένα, σε πολλές περιπτώσεις που αφορούν νέα έργα σύνδεσης, αδυνατεί να εκπληρώσει τις συμβατικές του υποχρεώσεις εντός χρονοδιαγράμματος.

Η αποθήκευση ενέργειας είναι θεμέλιο για ένα βιώσιμο και αξιόπιστο ενεργειακό σύστημα. Η πολιτική απόφαση που θα ληφθεί τώρα θα καθορίσει αν η ενεργειακή μετάβαση θα είναι πράγματι δίκαιη και προσβάσιμη για όλους.